16-05-10

Birthdayrun!

"Ge zijt goed zot!", "Schone kado?!", "Plezant, ne keer goed afzien op uw verjaardag?!", ... en nog zo van die zinnen kreeg ik de laatste dagen/weken te horen :-)  Wie wil er nu in godsnaam op haar verjaardag een halve marathon gaan lopen!!!  Wel...  IKKE!!!

Gelukkig was ik er niet alleen: ik kreeg mentale steun van mijn supporters en ook van Jess (die de marathon liep) en Bert (die de halve ook meedeed)

P5150122

, mijn loopmaat zijn broer (ook de halve marathon) en mijn loopmaat... die liep voor de gelegenheid eens heel wedstrijdje naast mij!! (normaal loopt hij sneller)
Ik was al maandenlang ingeschreven, en keek er dan ook heel erg naar uit!!  Hoewel ik moet zeggen dat het me na de 10 Miles in Antwerpen een beetje boven het hoofd steeg allemaal...

Gisteren zijn we iets voor de middag naar Luxemburg gereden.  M'n loopmaat en z'n broer waren nog niet ingeschreven, en wilden dus ook liefst zo vroeg mogelijk (in de mate dat het mogelijk was natuurlijk) ginder zijn om nog een nummer te bemachtigen.  De nummers voor de halve waren al op (of niet meer te verkrijgen), dus kochten ze elk één voor de hele marathon, maar liepen dan toch de halve mee.

Een beetje gezenuw en gewacht aan de aankomst later, vond ik Jess en Bert terug, waarbij Jess me nog een tshirt overhandigde voor m'n verjaardag!!
P5150126

Verschillende plaspauzes later was het dan tijd om naar het startvak te gaan.  Iedereen was er klaar voor, ook mijn supporters in volledige ING-outfit :-)

P5150127


Jammer genoeg was ik toen wel m'n loopmaat en z'n broer kwijtgeraakt, dus dan maar alleen gegaan...  Ik zou ze wel vinden...  Dan begon het aftellen, daar heb ik niet ZO veel van gehoord, enkel de laatste nummertjes.  De ballonnetjes gingen de lucht in, de luchtballonnen waren opgeblazen, en enkele minuten later begon er rond mij ook wat beweging in de komen.  Een beetje later passeerde ik mijn supporters, ik riep hen eventjes luid toe, en mijn loopmaat stond ook daar op mij te wachten, dus konden we toch nog samen vertrekken!!!

Het begin ging supervlot, niet te snel gestart, goed tempo, en we liepen de Kirchberg op...  Het ging echt goed, ik zat redelijk snel in m'n tempo, en zag het volledig zitten!!!  Jess kwam me nog voorbij gelopen en hebben we nog snel een verjaardagsliedje gezongen, waarna ik nog werd gefeliciteerd door een voorbijlopende Brit.  Al snel waren de meesten ons voorbij gestoken en liep in de staart van de menigte (zoals altijd, maar dat vind ik niet erg, dan is het niet te druk :-)).  Maar toen kwam die eerste steek, ik weet niet waar hij vandaan kwam, misschien van het naar boven lopen ofzo, ik zou het niet weten, maar toen moest ik dus eventjes wat minderen...  Hij bleef zo altijd wat zitten, maar ik bleef toch maar doorlopen, en als hij te erg werd, minderde ik wat vaart.  Dan nog een paar bochtjes, en dan kwam dat ongelooflijk lange stuk...  In het heengaan was het nog leuk, het was wat bergaf, en er stonden nog wel een aantal supporters.  Een heel stuk later toen we het centrum inliepen, kwam ik mijn supporters tegen.  Hier had ik zo naar uitgekeken!!!  Toen ik ze voorbij liep en ze me aanmoedigden, besefte ik pas dat ik echt een halve marathon aan het lopen was, en dacht ik weer aan hetgene dat op de website stond: na 3u moest je binnenzijn...  Ik begon me heel erg druk te maken, en het werd me even te veel, en ik voelde mijn hart tekeer gaan...  HALT! dacht ik, zo kan ik niet verder, zeker niet met die steek die er nog wat zit!!!  Ik besloot eventjes te wandelen en te kalmeren, maar de 5 minuten die volgden, maakte ik me alleen nog maar drukker en drukker: ik was aan het wandelen en zo zou ik NOOIT op die 3u aan de eindmeet komen...  Doorlopen dan maar, en ik probeerde me te concentreren op m'n ademhaling...  Er ging ook heel de tijd door m'n hoofd: "genoeg drinken!" en ik dacht aan wat Mario me zei: "bij elke drankpost stoppen en het bekertje water leegdrinken".  Dus dat deed ik dan ook, maar dat bleek na enkele drankposten niet zo'n goed idee te zijn...  Ik dronk het zo snel leeg, dat het water in m'n maag bleef klotsen en ik heel de tijd met een volle maag aan het lopen was.  Ook weer niet goed natuurlijk!!!  Ik besloot de drankposten over te slaan, en aan m'n zus die af en toe opdook het flesje water te vragen dat ze me gegeven had.  Zo kon ik af en toe eens een slokje nemen als ik wou, ipv dat bekertje binnen te kappen als een gulzige hond :-)  M'n tshirt was trouwens na een 10-tal km al heel vies: er hing roze aquarius op en ook nog wat overschotjes van appelsienen (sorry Jess!!)

Maar nu verder over het lopen...  Het parkje was ook heel erg zwaar, maar dan de historische binnenstad in.  Wat een ongelooflijke sfeer hing daar!!!!  Echt superleuk!!  Overal werd ik ook heel erg hard aangemoedigd omdat Jess vooraan op m'n tshirt ook in't groot EVA had gezet.  Iedereen riep m'n naam, en veel mensen en kinderen stonden te zwaaien met opgeblazen oranje leeuwenpoten, die ze uitstaken en waar we moesten high-fiven :-)  Eén keer passeerde ik een klein meisje (ik schat ze 3 jaar) met een fluitje in haar mond en zo'n pootje vast.  Toen ik voorbij kwam keek ze naar mij, blies enorm hard op dat fluitje en stak dat pootje uit.  Ik sloeg erop, gelukkig niet te hard, anders viel ze nog om denk ik :-)
Al die aanmoedigingen doen je zo vooruit vliegen hé!!!  Uiteindelijk kwamen we dan uit het centrum, en begon de lange klim naar boven terug...  Ik moet eerlijk toegeven, de laatste 5km liepen niet zo best...  Ik begon overal pijn te krijgen, moest stukken wandelen, en er stonden ook helemaal geen supporters meer...  De eersten van de marathon liepen ons voorbij (daar zat ik nu wel niet zo veel mee in), en het was echt een ongelooflijk saai stuk...  Bussen met toeschouwers reden voorbij, bussen met mensen die aangekomen waren, reden ons in de andere richting voorbij...  Maar dan...  Dan ruik je die eindmeet, zie je de kaarsen langs het parcours staan, en dan begint het wat drukker te worden...  Ik rook de eindmeet, ik voelde de sfeer, en de endorfines stapelden zich op!!!  Ik begon spontaan te lopen als een dartelend hert in de wei (ok, dat is wat overdreven :-)) en iedereen scandeerde mijn naam.  EVA!! EVA!! EVA!!  Ik liep de hal binnen, waar ik nog eens getrakteerd werd op een ongelooflijk leuke sfeer en tientallen leeuwenpootjes die vroegen om ge-high-fived te worden :-) 

P5150130

Enkele meters voor de eindmeet stak mijn loopmaat mijn arm in de lucht, en liepen we samen over de eindmeet!!!  Ik was er!!!!!!!!!!  Ik heb er lang over gedaan, het was duidelijk geen vlak parcours, maar in 3u00 ben ik binnengekomen en ik heb mijn medaille verdiend :-)

P5160140

P5160144

 run

16:38 Gepost door E in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

02-05-10

OJEE!!!

My GOD!!!  Wat was dat allemaal deze week...  In het begin nog een paar daagjes nagenieten van de 10 Miles, er werden een paar daagjes sportrust voorgeschreven, maar woensdag ben ik dan toch es gaan klimmen...  Althans, dat heb ik toch geprobeerd!!!  Ik geraakte gewoon nog niet halfweg op die muur, armen NOCH benen gaven me genoeg kracht om te blijven hangen, en ik was halverwege echt compleet OP qua conditie...  't Was niet echt om over naar huis te schrijven!!

Vanaf toen begon ik dan wat te twijfelen of ik m'n loopweekendje wel tot een goed einde zou brengen, en of ik er wel goed aan zou doen om zaterdag de TungriRun in Tongeren te gaan lopen.  Ik had vooral schrik voor de hellingen daar, zeker als ik erbij in't achterhoofd hield dat ik zondag (vandaag dus) nog een training van 18km af te werken had...

Na heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang getwijfeld te hebben begon ik zaterdagvoormiddag toch nog zin te krijgen om in Tongeren te gaan lopen (we hadden afgesproken met de mensen van de skireis, en die kwamen supporteren, dus die kon ik toch niet in de steek laten hé :-)).  Het was een 5km-wedstrijdje, en dat had ik sinds de Santa Run vorig jaar niet meer gedaan!!  En daar waren dan nog es 2,5km van onder invloed van alcohol, dus dat is niet echt een referentie hé :-)  Dus eigenlijk van de Zilvermeerloop geleden!!!  't Was nog wel es leuk, 5km lopen, maar het stoeme was dat ik m'n Garmin vergeten aan te doen was...  'k Kon dus m'n tempo niet goed inschatten, en natuurlijk te snel vertrokken.  Dan eventjes moeten inhouden, en de rest van de 5km tegen m'n steek aangelopen (dus nog ietsje te snel?).  Maar 'k vond het wel heel leuk!!  Na 5km heb je wel altijd het idee dat je echt pas vertrokken bent, dus 'k vond het jammer dat het al gedaan was!!

Dan vandaag de 18km...  Man man man, niet te doen!!!  Ik ging samen met m'n loopmaat vertrekken voor een uitgestippelde toer van 17km (een wandelroute in't Prinsenpark in Retie) en dan nog een toertje van 1km eraan plakken.  Het plan was ook van 3 x 6km te lopen met 5' rust tussen.  De eerste 6km waren een ware hel!!!  Ik was niet te snel vertrokken hoor, maar het bos lag er niet al te fris bij: modder, wat losser zand, en een stuk waar je echt over de bomen moest springen en huppelen (die laatste 2 woorden zijn relatief :-)).  Dan na 6km eventjes gestopt, maar dan begon het ineens te G I E T E N!!!!  We zijn onder een boom gaan staan, maar na 2 minuten was ook dat niet genoeg.  Dan maar terug vertrokken want "misschien betert het nog wel!!".  Niet dus...  Dikke dikke druppels vielen uit de lucht in een immens tempo!!  Een stukje verder was er dan een afdakje waar we onder konden schuilen want "misschien betert het nog wel!!".  Ook weer niet...  Dus dan toch maar besloten om terug naar de parking te lopen en huiswaarts te keren.  Het bos was ondertussen ook al absoluut niet meer beloopbaar: de paden stonden echt onder water...

Ik was nog aan't denken: 'k zal straks nog es proberen, maar ik vrees dat het gewoon een dagje lekker warm met een tasje thee in de zetel filmpjes kijken wordt :-)

14:27 Gepost door E in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |